Ekonomi bidangan (economies of scale) bermaksud kos purata setiap unit menurun apabila firma mengeluarkan lebih banyak. Ketidakekonomian bidangan (diseconomies of scale) bermaksud kos purata meningkat apabila firma menjadi terlalu besar untuk diurus dengan baik. Soalan meminta anda mengenal pasti yang mana berlaku dalam kes dan menerangkan puncanya. Pelajaran ini ialah sebahagian daripada firma, kos dan skala.
Bagaimana anda menerangkannya langkah demi langkah?
- Hitung kos purata pada setiap output (jumlah kos ÷ output). Gunakan pelajaran kos purata jika pembahagian terasa perlahan.
- Bandingkan. Kos purata turun bermaksud ekonomi bidangan. Kos purata naik bermaksud ketidakekonomian. Jumlah kos sahaja tidak memberitahu apa-apa.
- Namakan punca daripada kes. Ekonomi dalaman lazim: pembelian pukal (pembelian), mesin lebih besar atau cekap (teknikal), pengurus pakar (pengurusan), pinjaman lebih murah (kewangan), iklan dikongsi atas lebih banyak jualan (pemasaran).
- Untuk ketidakekonomian, punca lazim ialah komunikasi lebih perlahan, lebih banyak lapisan pengurusan, masalah penyelarasan dan motivasi pekerja yang menurun.
- Ekonomi luaran datang dari luar firma: kumpulan buruh mahir tempatan atau pembekal khusus yang menetap berdekatan.
Contoh berlangkah
Harbour Tea Co. ialah firma rekaan yang membungkus teh.
| Bungkusan sebulan | Jumlah kos (RM) | Kos purata (RM sebungkus) |
|---|---|---|
| 10,000 | 40,000 | 4.00 |
| 20,000 | 64,000 | 3.20 |
| 40,000 | 144,000 | 3.60 |
Kes menambah: pada 20,000 bungkusan firma membeli daun teh dalam kuantiti lebih besar dengan harga lebih rendah dan memasang mesin pembungkus lebih laju. Pada 40,000 bungkusan ia menambah dua lapisan penyelia, dan pesanan kerap lewat antara jabatan.
Daripada 10,000 ke 20,000 bungkusan: kos purata turun daripada RM4.00 kepada RM3.20, jadi ini ekonomi bidangan. Puncanya ialah pembelian (harga daun pukal) dan teknikal (mesin lebih laju), yang mengurangkan kos sebungkus.
Daripada 20,000 ke 40,000 bungkusan: kos purata naik daripada RM3.20 kepada RM3.60, jadi ini ketidakekonomian bidangan. Puncanya ialah masalah pengurusan dan komunikasi: lapisan penyelia tambahan dan kelewatan menaikkan kos setiap bungkusan.
Kesilapan yang perlu diawasi
Jawapan salah: “Jumlah kos naik daripada RM64,000 kepada RM144,000, jadi berlaku ketidakekonomian bidangan.”
Jumlah kos meningkat dalam hampir setiap kes kerana output lebih banyak memerlukan lebih banyak bahan. Ketidakekonomian ialah soal kos seunit.
Ujian yang betul ialah 144,000 ÷ 40,000 = RM3.60 berbanding 64,000 ÷ 20,000 = RM3.20, yang memang menunjukkan kenaikan. Kesimpulan kebetulan sepadan, tetapi hujah jumlah kos akan turut “membuktikan” ketidakekonomian pada peringkat pertama, sedangkan kos purata sebenarnya turun.
Semak sendiri
1. Output naik daripada 5,000 kepada 15,000 unit dan jumlah kos daripada RM25,000 kepada RM60,000. Ekonomi atau ketidakekonomian?
Lihat jawapan
Kos purata: 25,000 ÷ 5,000 = RM5.00, dan 60,000 ÷ 15,000 = RM4.00. Kos purata turun, jadi ekonomi bidangan.
2. Sebuah kedai roti rekaan merundingkan harga tepung lebih murah kerana memesan kuantiti jauh lebih besar. Apakah jenis ekonomi dalaman ini?
Lihat jawapan
Ekonomi pembelian (pembelian pukal), kerana penjimatan datang daripada harga bahan seunit.
3. Output naik daripada 30,000 kepada 50,000 unit dan jumlah kos daripada RM90,000 kepada RM175,000. Tunjukkan sama ada kos purata naik atau turun dan namakan satu punca yang mungkin.
Lihat jawapan
Kos purata: 90,000 ÷ 30,000 = RM3.00, dan 175,000 ÷ 50,000 = RM3.50. Ia naik, jadi ketidakekonomian bidangan. Satu punca ialah komunikasi lebih perlahan antara lebih banyak jabatan, yang menaikkan kos setiap unit. Kes perlu membekalkan butirannya.
Ke mana selepas ini
Skala tidak selalu memihak firma terbesar, itulah maksud membandingkan saiz firma. Cuba set latihan apabila anda boleh menerangkan satu kes dalam tiga ayat.
Penulisan kes bertambah baik dengan cepat apabila setiap ayat diberi maklum balas. Itulah tumpuan tuisyen Economics dalam talian satu dengan satu.